تبلیغات 
تا ما به خاطر عشق از روی غرور به هم دروغ نگوییم
وقتی توئی،وقتی من ،و چه زیباست این وهمِ محال،این بغض شکسته ، این بوسه های خیسِ از اشک... بوسه ای خواهم زد به لبانش،بوسه ای شورانگیز ... بوسه ای به نامِ عشق بوسه ای لیلی وار که بلرزاد تن مجنون در خاک... بوسه ای خواهم زد به لبانش بوسه ای که بیندازد تیشه از دست فرهاد... بوسه ای که همه عشاق عالم از اول تا به آخر را کُند درگیر شکی جگر سوز... بوسه ای خواهم زد به لبانش در این شب های بی ستاره ام... بوسه ای که آسمانِ قلبم را ستاره باران کند... بوسه ای خواهم زد به لبانش تا بوسه ام شود بوسه رویایی شاملو ... بوسه ای خواهم زد به لبانش به خاطر تنها آرزوی خودم که بودنِ من یک لحظه پیش اوست... بوسه ای خواهم زد به لبانش که با آن چشمانِ شهلایی اش از پس غربتِ یک عکس مرا به نظاره نشسته است ... او عظمتِ بوسه هایم را لمس نمی کند....! می دانم... اما بوسه می زنم و حسش می کنم تا مرحمی باشد بر دلِ خسته و رنجورم... دلِ غمگینم که تنها و تنها نماندنهایِ او برایش مانده است... دلِ خسته ام که از درد به خود می پیچد... دلکِ بی جانم که از من او را می خواهد... دلکِ نادانم !!این چه دیوانگی بود آخر؟! دلکم او تا همیشه در کار گم کردنِ خویش است و تو تا به کجا پُر از عاشقانه ای؟! دلکم خطا از من است یا تو که اینگونه گیج و گریانی؟! می گریی و چشمانم را این طور بی تاب می کنی... می گریی و این بغضِ درد آلود را بر گلویم می نشانی... دلکم تو بغض می شکنی و می گریی...من چه کنم؟! چگونه این اشکها و بغض ها را پنهان کنم؟! دلکِ نادانم تو اگر این طور بنالی همه پی به راز ما خواهند برد...آرام تر!!! آری آرام تر...اصلا سکوت کن سکوت کن تا چشمانم عشقت را فریاد نکرده اند... سکوت کن تا رسوا و مجنون صدایم نکرده اند... سکوت کن که این درد ،دردِ خواستن است... درد، دردِ عاشق شدن است... سکوت کن و آرام به خود بپیچ... من این درد را دوست دارم… آرام جانم،شاید این سکوت زیباتر باشد... دلکم تو سکوت کن من او را می نویسم... من او را در دفترِ تنهایی خویش شریکش می کنم... من او را در دفتری از یاس و بنفشه می نویسم... من او را آهسته و تا همیشه می نویسم... من نام او را بعد از نام خدای عشق بر سرِ دفتر می نویسم... می نویسم و خط به خطش را لمس می کنم که همه واژه ها تکرار اوست... بر همه خطها می نویسم *من او را می خواهم* ای خدای عشق*من او را می خواهم* می نویسم و آنگاه با هم به سفری خواهیم رفت جادویی... .ما به سراغ او خواهیم رفت... به سراغ او خواهیم رفت در شبی رویایی... در شبی که از تبِ او هذیان گو و نالانیم... به سراغ او خواهیم رفت با هزارن بوسهء ناز... می رویم با هزاران راز و نیاز... می رویم تا حیران تر و مبهوت تر شویم از جنونِ لیلی... می رویم و تنِ خسته خویش را به تنش می سپاریم ... می رویم و روح افسرده خویش را در آرامشِ قطعه ای از خاطراتِ غبار گرفته گم می کنیم ... بوسه می زنیم بر خیالش و باز هم افسون می شویم... سر بر شانه اش می گذاریم و از هذیانهای بیداری سخنها می گوییم... دلکم من تو را همراهم ...تا به آخر تا مرگ دلکم تو می میری و من می میرم... آنگاه می شویم قصه خوان تلخیه قصه عادت... می شویم ابری سیاه از تنهایی هایمان و آنگاه می باریم... می باریم و هم نوای ترانه باران، تلخ می گرییم... می گرییم و می گرییم ،و من دیگر نمی گویم سکوت کن دلکِ دیوانه من... تکه های وجودم را کنار هم می چینم و با تو به گریه می نشینم ... و آنگاه ، ای خدای عشق دیگر به خیالش خوش نخواهم بود و خودش را از تو می خواهم... لیلی با اشك هایش دفتر خود را نمور كرد در خود تمام مرثیه ها را مرور كرد ذهنش ز روضه های مجسم عبور كرد شاعر بساط سینه زدن را كه جور كرد احساس كرد از همه عالم جدا شده ست در بیت هاش مجلس ماتم به پا شده ست در اوج روضه خوب دلش را كه غم گرفت وقتی كه میزو دفتر و خودكار دم گرفت وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت باز این چه شورش است كه در جان "واژه" هاست شاعر شكست خورده ی طوفان "واژه" هاست بی اختیار شد قلمش را رها گذاشت دستی ز غیب قافیه را كربلا گذاشت یك بیت بعد واژه لب تشنه را گذاشت تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت حس كرد پا به پاش جهان گریه می كند دارد غروب فرشچیان گریه می كند با این زبان چگونه بگویم چه ها كشید بر روی خاك وخون بدنی را رها كشید او را چنان فنای خدا، بی ریا كشید حتی براش جای كفن؛ بوریا كشید در خون كشید قافیه ها را، حروف را از بس كه گریه كرد تمام لهوف را اما در اوج روضه كم آورد و رنگ باخت بالا گرفت كار و سپس آسمان گداخت این بند را جدای همه روی نیزه ساخت خورشید سر بریده غروبی نمی شناخت بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود او كهكشان روشن هفده ستاره بود خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن... پیشانیش پر از عرق سرد و بعد از آن... خود را میان معركه حس كرد و بعد از آن... شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن... در خلسه ای عمیق خودش بود و هیچ كس شاعر كنار دفترش افتاد از نفس سید حمید رضا برقعی __________________________________________________________________________ پ.ن:سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان بزرگوارم دوستای خوبم شهادت آقای عزیزم امام حسین (ع) و ایام محرم رو خدمت همه شما تسلیت میگم.به امید روزی که همه ما رهرو واقعی امام حسین(ع) و یاران محترمشون باشیم. مراقب دلهای زیباتون باشید .التماس دعا یاحق و باران سخت میبارد در یک شب سرد پاییزی، من در دنیای متروک تنهایی خود که تاریکترین شبها و ابریترین روزها را دارد گمشدهام. این روزها قلبم ناآرام شده است... این روزها قلبم تندتر می تپد و با هر تپشش ذره ای از عمرم را نوش می کند... این روزها قلبم با هر تپشش جرعه ای از یاد تو را به رگهای بی جانم می نوشاند... آری این روزها یاد تو و قلب من با هم قصد جانم را کرده اند... هوای این روزها بارانی ست... چقدر دلگیرم... یاد تو و قلب من و بغض باران... بغض باران واشک من و ناز تو... چه زیباست زیر باران گریستن با یاد تو... این روزها غربتی دردناک جانم را می آزارد... غربتی تلخ که کمی از یادت از تلخیش می کاهد... یادی از یک نام ،یادی از یک عکس،یادی از یک عشق... عشقی که فقط لیلی داشت... این روزها دلم خیلی هوای یک آشنا را کرده است... یک آشنا به غیر از آه ،به غیر از بغض... افسوس که دیگر آشنایی بجز غم نمی یابم... اگر تنها کمی از خیالت با من بود ...فقط ذره ای!! همه غمها را به آب می سپردم... اما افسوس که خیالت نیز بی خیال من شده ست... چه کردی با دلم که این گونه غرق جنون است! چه کردی با دلم که همه را تو می انگارد! چه کردی با دلم که پس از رفتنت به زندگی بی میل شد! چه کردی با دلم که از غم نبودنت آنقدر نالید و نالید که دیگر توان تپیدن هم ندارد! چه کردی ای نازنینم! ای آرام جانم ببین چگونه مرگ ذره ذره وجودم را در برِ خویش می گیرد... وجودی که آرزو داشتم تو در بَرش بگیری... افسوس که عشق تو عاشق من نبود ...افسوس افسوس که قلب تو با دیگری بود ...افسوس دیگر نمی دانم که این قطره های باران است که صورتم را می نوازد یا اشکهای من است که هم قدم باران شده است.... اگر این یادِ تو نبود من و باران با هم چه می گفتیم ای خوبِ من! لیلی این روزها میگذرند ولی من از این روزها نمیگذرم تو را سپردمت به کوچه باغ خاطرات... تو ای حضور سبز عاشقی به قلب من... تو را برای یادگار سپردمت به فلب عاشقم... تو ای نگین زرین عاشقانه هایم... تو ای حدیث ناب عاشقی... تو را به اندازه همه عاشقی ها و زیبایی ها می شناسمت... تو را به اندازه تمام دلواپسی ها و بی تابی های عاشقی می شناسمت... تو را به لرزه های تنم به وقت دیدار می شناسمت... تو را به ناز هوس آلود لبانت می شناسمت... تو را به خماریِ چشمانِ همیشه مستت می شناسمت... تو را به بغض و اشک چشمانم به وقت وداع می شناسمت... تو را به نام نامیِ دردِخواستنت به وقت پرسه زدن در کویِ خاطره ها به امید دیدار می شناسمت... تو ای طلوع عاشقی به قلب من ... تو را تا به ابد به قلب بیمارم می سپارمت... تو که نوید هزاران ترانه زیبا به قلب من بودی... تو که ظهور روزنی از امید و زندگی به قلب ناامیدم بودی... تو را تا به ابد به قلب کوچکم می سپارمت... وای که چه زیباست حضور تو به قلب من... چه زیباست تمام این گلایه ها به وقت عشق بازی... چه زیباست تمام این سرودهای عاشقی که هر روز و هر روز قلبم مرورشان می کند و در هر واژه اش نام تو را می خواند ... سروردی که تکرارش برای قلب من شیرین تر از شیرین ترین هاست... دردت به جانم،عشق را تا به ابد به نام تو می شناسم و خویش را به نام عشق... آرام جانم ،آرام بگیر که من با یادت آرامم... لیلی _________________________________________________________________________ پ.ن:ســـــلام روزگاریست که مانده ام در کار عشق!! که چه بی پروا به سراغم آمد و چه گستاخانه آزارم می دهد!! روزگاریست که همه زندگیم را عاشقی پر کرده است اما من نمی یابمش!! روزگاریست که هر لفظ و واژه ام شده عشق اما عشق از من گریزان شده است!! روزگاریست که من مشغول قمار هستم!! قمار با عشق!! و هرروز کیش و مات این قمارم!! هر روز مست و حیرانِ این بازیه تکراری... شب که می شود باز هم بازنده ام... باز هم یک روزم را در این قمار باخته ام... روزگاریست که این تکرار ،هوش و حواسم را برده ست... آری من از عشقِ نگاری مستم که هر روزم شده تکرار او!! و او از این تکرار در تعجب !! حرفهایی هست در نفسهایم که همه تکرار اوست... دردهایی هست در چشمهایم که همه ازتکرار بغضِ نبودنهای اوست... همه را در دل نگه می دارم که نگوید همه افسانه شده ست ... مگو!! جان ِمن صبر کن، روزی عاشق که شوی همه را میفهمی... صبر کن... لیلی نمیدونم از کجا شروع کنم و به کجا ختمش کنم! دوستای خوبم میخوام برم...نه که برم ...نمیتونم برم ،اما برای مدتی احتمالا مطلب نمیزارم و به وبلاگای دوست داشتنی تون سر نمیزنم ... زندگی بهم سخت گرفته و بهم خیلی صدمه زده ..وضع روحیه مناسبی ندارم ...خیلی داغونم. فکر میکردم نت بتونه گوشه ای از این صدمات رو جبران کنه اما نت هم داره بهم لطمه میزنه و قلب کوچیک من دیگه تحملش رو نداره . احتیاج دارم به کمی آرامش و کمی دوست. همتونو خیلی دوست دارم .. خیلی برام دعا کنید . تنهام نزارید. قصه بی سر و سامانی من گوش کنید/گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید نیاز من آرام به سراغم بیا ، مرا آرام بخوان زیرا که آهسته نوشتمت ... دلبر من آرام بشین در برِ واژه هایم تا حضورت را حس کنی.... ماه آسمانم ، بخوان و ببین که چقدر نبودنت آزار دهنده است... عزیز من اینقدر بی وقفه زیبایی که گذشتن از تو برایم محال است... اینقدر می خواهمت که تک و تنها نشسته ام به پای سرابِ خیالی ِعشقمان... عشقی که نقش تو در آن همیشه فقط به اندازه یک رویا بوده ست... عشقی که دچارم کرده به احساسی گیج و سردرگم... عشقی که وقتی سرشارم از بغض در اوج تنهایی مرحمی می شود برای اشکهایم ... عشقی که به هنگام عبور از کوچه خاطراتت وجودت را حادثه ای می کند شگفت انگیز... اما افسوس که در پس همه این عاشقی ها چیزی از تو نمانده است جز خیالی مبهم... جز آیینه زلالی از عشقم که هنوز هم حقیقت عشق را از من پنهان می کند! دلم عجیب هوای دیدنت را کرده ست!! نبودی تا ببینی که چگونه در ظلمت شبها گریستم ،من گریستم و دل خندید … نبودی تا ببینی که چگونه آسمان نیز از داغِ دل من تب کرد و با غروب دلگیرش همراه من گریست… نبودی تا ببینی که عشقبازی های من و خیالت چگونه مجنونم کرد... که چگونه با خیالت قدم گذاشتم به سبزیِ سبزه زارن چشمانت… که چگونه با خیالت رها شدم در خمار ِ دیوانه کننده نگاهت… که چگونه شدم دشتی از لاله های واژگون و شقایق های مست به زیر قدمهایت... که چه زیبا با خیالت عشق ورزیدم و عاشق شدم و رنجیدم ... که چه نازها کردم در برِ خیالت ... قهر کردم و نازم را خریدی، من باز هم ناز کردم... که چه زیبا نامم را صدا کردی و آغوش گشودی... که چه زیبا رامم کردی و غرق شدم درعطر خوشبوی تنت... تو که هیچ گاه نبودی تا ببینی !! پس چرا من همیشه مست حضورت هستم؟! تو که به اندازه همه رویاها از من دوری!! پس چرا همیشه اینقدر به من نزدیکی؟! تو که همیشه اینقدر به من نزدیکی!! پس چرا همیشه دل تنگت هستم؟! دیگر نمیدانم دلم برای خودت تنگ است یا برای خیالت؟! عشق من آرام به سراغم بیا که دیگر لیلی، مجنون شده است... لیلی از سركوی تو با دیده تر خـــواهم رفت/ چهره آلـوده به خوناب جگر خواهم رفت چقدر بی گناه و در اوج عاشقی با غرور شکستی مرا... چقدر مظلومانه در مقابل چشمان مستت شکستم و حتی نگاهم هم نکردی... من دفتری از غزل و سرودِ عاشقانه بودم که تو حتی خطی از آن را نخوانده سوزاندیش... هنوز نمی دانم من حقیرم که این طور دیوانه وار می خواهمت ؟! یا تو حقیری که این طور چشمانت را به روی این همه عشق بسته ای؟! تو که می دانستی وجودت شده فانوش شبهای تیره و تارم ... چرا مرا در این تاریکی و ظلمت بدونِ فانوسِ وجودت رها کردی؟! تو که می دانستی شده ای بهانهء دل دیوانه اندوه نوازِ من... چرا مرا با این دل دیوانه تنها گذاشتی؟! تو که بارها سرود عاشقی را از من شنیدی ... چرا حتی یک کلمه اش را هم از بر نکردی!؟ تو که می دانستی برق چشمانت نور حیاتم هستند... چرا مرا با غم چشمانت سوزاندی؟! تو که رفتی چرا خیالت را با خودت نبردی؟! چرا هر شب در خوابهایم به گریه هایم می خندی؟! چرا!؟ با چه بهانه ای بارها و بارها رفتی ؟! رفتن؟!! اینقدر رفتی و رفتی که رفتن را هم دیوانه کردی... اینقدر مرا نادیده گرفتی که خودم را گم کردم... اینقدر غرق در تو شدم که با رفتنت من نیز از من گریخت... گذشتی از من و آواره شدم در میان رویاها و آرزوها و خاطراتم... محو شدم در پیله ای از شک و تردید و حسرت... مات و مبهوت فرو رفتم در مردابی از نفرت و سکوت و تنهایی... چرا با این همه سوالِ بی جواب و اندوهی که از فصلهای با تو بودن برایم مانده باز هم دیوانه ات هستم؟! چرا با این که می دانم رفته ای ،مانده ام و با خیال برگشتت دلم را آرام می کنم؟! گلِ من، کاش و ای کاش لحظه ای ،به قدر شبنمی کوچک ،به قدر قطره اشکی، به اندازه نمِ بارانی با من بودی... تا که رها می شدم از این چراهای پر از دردم... کاش... لیلی وای از این واژه ها که با هجوم و فریادشان امانم را بریده اند...وای وای که هر چه انگشتان من برای نوشتن ناز می کنند باز این دلم نازکش تر و حقیر تر است... وای که هر چه فریادم را سکوت می کنم باز هم سکوتم فریاد است... باز هم بغض می کنم...باز هم می شکنم ..باز هم اشک می ریزم... اگر اشک نریزم می میرم... باز هم به دنبال خودم می گردم ... خودم را در نبودنهای مکررم گم کرده ام... خودم را در بودنهای دائمیِ خیالت در لحظه هایم گم کرده ام... این دیگر چه قصه ای ست که همهء من را در وجود دیگری گم کنم؟! دلم برای من تنگ است ... دلم برای لیلیِ عاشق تنگ است... دلم برای اشک هایش می سوزد... دلم برای آرزوهای سوخته اش می سوزد... دلم از همه خاطرات خاکستری اش می گیرد... لیلی خود عشق بود... چه شد که از حرف به حرف عشق می ترسد !؟ لیلی اسطوره ای از دیوانگی های عاشقی بود ... چه شد که از هر چه عاشق می گریزد؟! عشق برای لیلی آواز زیبایی بود از هر چه آوای خوش دارد... عشق برای لیلی عطری خوشبو بود از هر چه که خوش رایحه است در عالم... عشق برای لیلی تصویری دلنشین بود از هرچه که زیباست به جهان... چه شد که عشق برای لیلی شده تصویری از غرور و حسرت و سکوت... ای عشق ننگ بر تو که چه نابجا می آیی!! نفرین بر تو که هیچ گاه به موقع نمی رسی...نفرین ای عشق عجیب دلم را خسته کردی... عجیب!! عجیب دلم غریبی می کند در میان این همه آشنا... عجیب!! می خواهم اشک بریزم... بلکه در هیاهوی این اشکها نشانی از عشق را بیابم... بلکه در لطافت این اشکها غرور عاشقی را باز هم پیدا کنم... می خواهم اشک بریزم... عشق ای هر روز من!چه صفایی دارد که من اینجا خود را به هوس بودن تو دلشاد کنم
در میان سایه روشن های ذهنم،در این طنین پر هیاهوی قلبم ،در هجوم افکار پریشانم این چه بلوایی ست ؟ این چه احساس زیبایی ست آرامم می کند ؟ من احساسی دارم به لطافت یک نسیم ملایم که به وقت عبور از میان گیسوانت لرزه ای بر جانم می نشاند بس هوسناک! احساسی دارم به شیرینی لبخندی بر روی لبانت که هوسی میریزد بر جانم بس خواستنی! احساسی دارم به زیبایی نگاهت که چشمان افسونگرت را جاودانه می کند در خوابهایم ! احساسی که در تمام نبودنهایت به قدری زیبا مرورت می کند که بودن خویش را در نبودنت گم می کنم... احساسی که هر چه بیشتر وبیشتر عاشق ترم می کند و مرا غرق تمنای تو مست تر ومست تر از سختیهای عشقت به جنونم می کشاند... یاد تو غمی بر جانم می نشاند که من قلب خود را نیز انکار می کنم ،اما این احساس زیبا عشقی بر روحم می دمد که غمت نیز شادیم می شود... حس دوست داشتنت ،گر چه می دانم مرا هرگز دوست نداری... حس خواستنت،گر چه می دانم مرا نمی خواهی... حسی که انتظار تلخ بازگشتت را به کامم نوش می کند،گر چه می دانم تو برای ابد رفته ای... حسی که مجنونم می کند و دریچه ای به رویم می گشاید بس دل انگیز... دریچه ای به نام رویا!! رویایی با حضور تو... عشقبازی های من و خیال تو... نیاز من و ناز کردن های تو... ناز تو وغمزه غمزه ناز خریدن های من... اشک من و شانهء تو... آغوش تو و مستی من در میان بازوانت... سکوت تو وسکوت من... چه زیبا حسی ست این حس رویایی... تمام رنج عشقت را به جان می خرم و می ناب عاشقی را سر می کشم... عاشقت می مانم... عاشق عشق و دیوانگی هایش... عاشق تو و جنون خیال تو... تنها عاشق شده ام ، تنها عشق می ورزم و تنها هم از غم عشقت جان می دهم... عزیزکم ،تو نیز این را بدان یکی اینجا هست که همیشه عاشق توست... لیلی آی آدمها اینجا حراجی ست... حراج عمر من،حراج قلب من،روح من ،همه احساس من... هر که هر چه ببرد خشنود خواهد بود... هر که عمرم ببرد و نگاه زیبایش را به او بدهد تا ابد زندگی هر چه به او دهد زیباییست ... هر که قلبم ببرد و فقط سهم کوچکی از عشقش را نثارش کند تا ابد برایش دیوانه وار خواهد تپید... هر که روح مرا ببرد و اندکی تن خسته اش را نوازش کند روح من تا ابد تشنه او خواهد بود... هر که احساسم را ببرد و فقط تکه ای از قلبش را به او ببخشد تا ابد احساسم برایش مست و عاشقانه خواهد رقصید... آری ،این است تمام من که در پوچی خود در حال پوسیدن است... به حراج می گذارمش ... همه عاشقانه هایم را به حراج می گذارم... مرا هر لفظ و واژه ای فریادی ست کز دل تنهایم بیرون می کشم... منم آن ساغر اشک و سکوت... همه واژه هایم را نیز به حراج می گذارم... همه عشق و جنونم را به حراج می گذارم ... آی آدمها اینجا حراجی عمر من است… لیلی 
| Design By : Pars Skin |
وقتی،
نه جرات دوسـت داشتن دارند،
نه اراده ی دوسـت نداشتن،
نه لیاقت دوسـت داشته شدن،
و نه متانت دوست داشته نشدن...
اما شعر عـاشـقانه می خوانند،
مُدام!
